Legenda Titanica

Niezatapialny

Narodziny legendy

Legenda Titanica zaczyna się pewnego letniego wieczoru 1907 roku w londyńskiej posiadłości lorda Jamesa Pirrie, prezesa stoczni Harland and Wolff Ltd, który wraz z J.Bruce Ismayem, dyrektorem zarządzającym linii pasażerskiej White Star Line zaplanowali budowę trzech największych, najnowocześniejszych na świecie liniowców: Olimpic, Titanic i Gigantic (przemianowany po tragedii Titanica na Britannic).

Projekt statków zakładał wprowadzenie pomieszczeń trzeciej klasy i jednocześnie niewyobrażalny luksus. Nigdy wcześniej w historii nie odważono się na połącznie obu tych cech w jednym transatlantyckim parowcu. Wnętrza statku miały konkurować z najlepszymi hotelami i restauracjami a bezpieczeństwo podróży tak wysokie, że statek dzięki najnowocześniejszemu systemowi wodoszczelnych grodzi praktycznie miał być NIEZATAPIALNY. Prace nad legendarnymi „statkami marzeń” rozpoczęły się 31 maja 1909 roku .

Pierwszy rejs

Titanic był gotów do swojego pierwszego rejsu z Belfastu już w dniu 1 kwietnia 1912 roku, ale z powodu złych warunków atmosferycznych wypłynął dzień później. 3 kwietnia statek dotarł do Southampton i pozostał tam przez tydzień oczekując na zaopatrzenie. Na pokład zwieziono 40 wołów, 130 świń, 150 indyków, 35.000 jaj, 5 ton warzyw, 12.000 butelek wody mineralnej...

10 kwietnia 1912 roku o godz. 12.00 nadszedł czas długo oczekiwanej podróży. Pierwszym portem, do którego zawinął Titanic był Cherbourg we Francji, kolejnym Queenstown w Irlandii. Po przyjęciu ostatnich pasażerów, podniesiono kotwice, uruchomiono turbiny i statek wyruszył w swoją dziewiczą podróż do Nowego Jorku.

Pierwsze trzy dni minęły bez żadnych incydentów. 14 kwietnia Titanic otrzymał 5 ostrzeżeń o możliwości napotkania dryfujących gór lodowych, jednak kapitan Edward Smith zdecydował nie zwalniać tempa i nadal płynął z prędkością 21 węzłów.

Góra lodowa!

Krótko po północy 14 kwietnia pasażerowie korzystali jeszcze z uroku chłodnej, rozgwieżdżonej nocy. Pogoda była bezwietrzna, ocean spokojny.

I właśnie wtedy marynarz pełniący wachtę w bocianim gnieździe spostrzegł wielką górę lodową dryfującą w kierunku Titanica. Pierwszy oficer William Murdoch wydał rozkaz „Prawo na burt” oraz „Cała wstecz”, ale pomimo starań nie był już w stanie uniknąć zderzenia prawej burty statku z tą ogromną masą lodu.

Po konsultacji z obecnym na pokładzie konstruktorem statku Thomasem Andrewsem, zawiadomiono kapitana o powadze sytuacji: Titanic tonął i nic już nie mogło tego zmienić.

SOS. Napierw kobiety i dzieci

Błyskawicznie wysłany sygnał SOS odebrała Carpathia znajdująca się w odległości 58 mil (107 kilometrów). Przepłynięcie tego odcinka zajmuje jej ok. 4 godzin, to za długo dla setek ogarniętych paniką pasażerów wskakujących do lodowatej wody Północnego Atlantyku. Temperatura wody wynosiła od -1 do 2°.

25 minut od zderzenia załoga liniowca woduje łodzie ratunkowe, które mogły pomieścić 1.178 osób.

Kiedy ostatnia szalupa została opuszczona na wodę, ponad 1500 osób pozostawało na Titanicu. Gdy łodzie ratunkowe odpływały od statku, dziób Titanica zanurzał się pod wodą a rufa unosiła się aż do osiągnięcia kąta 45 stopni. Wiele osób spadło lub wskoczyło do lodowatej wody przypieczętowując swój nieunikniony los.

Titanic przełamał się na pół, dziób opadł na dno morza. Rufa statku w ostatnim wysiłku utrzymania się na powierzchni pozostawała w pionie jeszcze przez kilka minut. A potem zapadła ciemność i głucha cisza przerywana tylko coraz słabszym wołaniem ofiar.

Około godz. 04.00 nad ranem na miejsce katastrofy przybyła Carphatia, po czterech godzinach od otrzymania komunikatu SOS, po szalonym wyścigu z czasem z prędkością jaką nigdy wcześniej ani już nigdy później nie osiągnęła, płynąc wśród niezliczonych lodowych gór, natychmiast podejmuje akcję ratowniczą. Uratowano 712 osób, 1495 nie udało się uratować.

Lokalizacja wraku

Ledwo Titanic zniknął pod wodami Północnego Atlantyku, natychmiast stał się obiektem poszukiwań dla oceanografów, historyków, poszukiwaczy skarbów, wszelakiego rodzaju badaczy a nawet przedsiębiorców z całego świata.

Po wielu latach poszukiwań 1 września 1985 roku o godz. 1.05 nad ranem, na głębokości czterech kilometrów, ok. 800 km na południe od Nowej Funlandii w wodach Oceanu Atlantyckiego zlokalizowano grób Titanica . Odkrycia dokonała francusko-amerykańska ekspedycja pod kierownictwem Jeana Jarry z francuskiego Institute for Maritime Research oraz Roberta Ballarda - reprezentującego Woods Hole Oceanographic Institute, swoje odkrycie udokumentowali na taśmie filmowej.

W krótkim czasie do wraku Titanica wyruszyły kolejne ekspedycje, dzięki którym wydobyto na powierzchnię i ocalono przed całkowitym zniszczeniem ogromną ilość przedmiotów i pamiątek, które dzisiaj możemy zaprezentować na wystawie.

W 1987 r. francusko-amerykańska ekspedycja zaczęła operację ratowania wraku Titanica, wydobywając z niego ok. 1800 przedmiotów, które zostały przewiezione do Francji. W 1993 powstała RMS Titanic Inc, Georga Tullocha, która uzyskała wyłączne prawa do eksploracji wraku pod warunkiem, że żaden odnaleziony przedmiot nie zostanie odsprzedany.

Badacze potwierdzają, że wrak Titanica ulega szybkiej korozji i dewastacji, jedno, dwa pokolenia i zniknie a z nim ta wyjątkowa legenda.

Autorzy wystawy Titanic the Exhibition, którą mamy przyjemność Państwu zaprezentować, dołożyli wszelkich starań aby zachować magię tej niezwykłej opowieści, a jednocześnie wyrazić swój szacunek dla wszystkich uczestników tej jednej z największych w historii morskiej tragedii.